Ziyal Hooijmaijers – CD project


Afterlife
 – Arcade Fire

….dit nummer is voor mij een Yesterday’s Legend, omdat het voor mij gevoelens uitdrukt die ik nooit zelf zou kunnen verwoorden of uiten. Alleen de muziek, alleen dit nummer kan deze precieze gevoelens omschrijven, alleen dan kan ik even alles om me heen loslaten en dansen, huilen, lachen zonder het uit te hoeven leggen. (Ziyal over hij bijdrage aan het Yesterdays Legends opname project.)

Ik heet Ziyal en ik ben 18 jaar oud. Ik studeer filosofie en ben vooral bezig met muziek en kunst in mijn vrije tijd. Ik teken veel en maak over het algemeen graag kunst. Mijn liefde voor muziek zit er al van kinds af aan in en ik ben begonnen met piano spelen toen ik 9 was. Later ben ik gitaar gaan spelen en heb ik wat drum en basgitaar geoefend. Tegenwoordig zing ik vooral en speel ik keyboard , waarmee ik ook in een band speel, voor mij echt mijn relax momentje is.

Het nummer wat ik heb gekozen voor Yesterday’s Legends is Afterlife. Dit nummer betekent veel voor mij, omdat het voor mij de dichtste connectie met muziek is. Het is voor mijn tekeningen ook een grote inspiratie geweest, daarvan heb ik foto’s hierbij gezet. Mijn liefde voor muziek is begonnen bij dansen en piano spelen en later is daar zingen bij gekomen; bij dit nummer voel ik de houvast die muziek voor mij vormt het sterkst, het is voor mij het mooiste nummer dat ik ook heb gehoord.

De tekst gaat over hoe het verder moet, over twee mensen die uit elkaar zijn gegroeid en zich af vragen waar alle liefde die ze ooit hadden naar verdwenen is. Het gaat voor mij niet alleen over de pijn van iemand verliezen, maar de bittersweet herinnering aan iemand van wie je heel veel houdt, de machteloosheid die je kunt voelen bij het verliezen van iemand; niet alleen bij het verliezen van een geliefde, of het sterven van iemand, maar ook het verliezen of het niet meer terug herkennen van jezelf. Het grijpen naar iets wat er niet is, het gevoel dat niets in je hoofd te begrijpen is. Voor mij lijkt het een lichtpuntje te zijn, het licht dat je voelt wanneer je dacht dat je het even niet meer kon.

Wanneer ik dit nummer hoor is het enige wat ik wil doen mijn ogen sluiten, meedansen op de muziek en zo even alles om me heen te vergeten. De muziek, de sleur en chaos die het vormt, de tekst en de instrumenten zijn het enige waar ik me dan aan over hoef te geven, het enige waar ik dan aan denk. Het is een soort houvast op tijden dat het minder goed gaat, een soort troost, maar het is ook een moment waarop ik kan genieten van de dingen die juist mooi en leuk zijn. Het nummer, de stemmen en de muziek, galmend door mijn hoofd en even is het gevuld met alleen dat.

Toen ik klein was lieten mijn ouders me al muziek van deze band horen, toen vond ik het gewoon leuke liedjes die ik een beetje mee kon neuriën en waar ik op kon dansen, maar door de tijd heen en door alles wat er gebeurd is, is het nummer nu veel meer dan dat. Ik denk dat de herinnering aan vroeger ook een rol speelt, in de auto met mijn familie op weg naar de vakantie, met de zon naar binnen schijnend, maar ook helpt het het kunnen verwerken en waarderen van alles wat en tussen toen en nu is gebeurd.
Dit nummer is voor mij een Yesterday’s Legend, omdat het voor mij gevoelens uitdrukt niet ik nooit zelf zou kunnen verwoorden of uiten. Alleen de muziek, alleen dit nummer kan deze precieze gevoelens omschrijven, alleen dan kan ik even alles om me heen loslaten en dansen, huilen, lachen zonder het uit te hoeven leggen.