Tessa de Jong-de Lange – Expositie

“Mijn meisjes” noem ik ze: de figuurtjes die veel terugkomen in mijn werk.

Zij zijn mijn yesterdays legends. De meisjes ontstaan uit een proces van overdenking en overpeinzing van dingen uit het dagelijks leven. Uitvergrotingen van kleine en grotere gevoelens, die uiteindelijk geen mens vreemd zijn. Een stukje verwerking wellicht: tot de kern gaan en daarbij uitfilteren waar nu precies de schoen wringt. Ze peinzen heel wat af………

Vaak hebben de meisjes een grote mond en kijken daarbij wat bedrukt, somber en verdrietig. En daarbij “zeggen” ze soms de vreemdste dingen welke vaak op meerdere manieren kan worden geïnterpreteerd.

Niet zelden haalt de kijker er heel wat anders uit dan wat ik op het moment van maken voelde, en het komt vaak voor dat een en hetzelfde werk bij verschillende mensen, verschillende emoties oproept. Dat spanningsveld vind ik reuze interessant: als meer mensen hetzelfde beleven, kijken ze er vaak heel anders op terug: sterker nog zelfs een individu kan over eenzelfde gebeurtenis anders gaan bekijken doordat de tijd eroverheen gaat: de mens is continue in verandering: ervaringen uit het verleden maken tot wie we zijn vandaag. In de meisjes zit misschien een stukje verwerking, eenmaal af veranderen zij niet meer: het is wat het is, ze zijn levensloop en zijn van papier. En tóch… met de tijd kijk zelfs ik anders naar ze: ze lijken me anders aan te kijken, de toon van hun woorden is veranderd. Dat is toch bijzonder?

Tegelijkertijd zo normaal en herkenbaar, want luister bijvoorbeeld eens naar een lied waar je vroeger in je jeugd veel naar luisterde, of denk terug aan een gebeurtenis van een aantal jaar terug, de tijd gaat eroverheen: je bent zelf veranderd als persoon en zal andere emoties voelen bij dat lied of die gebeurtenis. Verdriet slijt, woede wordt getemperd, verliefdheid wordt houden van en helden, de helden van vroeger…. hoe het daarmee afliep, daar moeten de meisjes nog maar eens diep over nadenken.

 

lees meer over Chaotic Blackbook